„Tato Hemingway” Tracklista:
1. Mandarynki
2. Siódmy sezon
3. Mapa Chile
4. Tylko po chleb
5. Niezgon
6. Sny o Intertoto
7. Pogoda na bluzę
8. Który rocznik?
Rymy: Kamil Pivot
Bity: Urb
Nagrano w Studiu Nagrywarka 1.0
Mix / Master: Jan Kwapisz (Studio Nagrywarka)
Okładka: Tadzio Sosnowski X Jacek Walesiak
Koncepcja graficzna + kolorowanki: Jacek Walesiak
Data premiery: 15 grudnia 2017
„Tato Hemingwaya” na CD możesz kupić TUTAJ.
Płyta wyszła też na winylu, ale cały nakład 300 sztuk po jakichś pięciu latach ostatecznie się wyczerpał. Warto w tym miejscu jednak napisać o tym wydaniu parę słów, bo wydaje mi, że czegoś takiego, jeszcze nikt nie zrobił. Album wydany był na białym winylu 180gr. Całe opakowanie: przednia okładka, tył, jak i środek było zupełnie białe. Jedynie na grzbiecie znajduje się nadruk z nazwą albumu, aby łatwo go można było odnaleźć wśród płyt stojących w Waszych domowych kolekcjach. W drugiej kieszeni znalazły się natomiast dwa arkusze naklejek, które można było wyciąć i naklejać na dowolne miejsca okładki. Innymi słowy można było stworzyć własne, unikalne wydanie i poczuć się przez chwilę jak dzieci, wracając do czasów wycinanek i wyklejanek. Wydanie nagrodzone Złotym Mieczem KTR w 2019 roku!
Wybrane fragmenty recenzji „Tato Hemingwaya”
Krążek, który składa ujmujący hołd zwyczajnemu życiu, wyjściom po chleb, mleko i do parku, rankom, gdy podopieczni nie pozwalają ci się wyspać, zimom opóźniającym wyjście z domu w nieskończoność, nieustannym pytaniom o wszystko.
Marcin Flint, Red Bull Muzyka
Hej, wreszcie jakaś prawda w krajowym hip-hopie – i to jaka niewygodna: o pieluchach, o zakupach, o trudnych rozmowach z dziećmi. (…) Krążyły ostatnio polskie hiphopowe płyty wokół świeżej w tej branży tematyki dziecięcej, ale dość nieśmiało – tutaj mamy tacierzyńską płytę od A do Z.
Bartek Chaciński, Polifonia
Apoteoza zwykłej codzienności wielodzietnej rodziny. Album, w którym codzienne przeszkody pokonywane są z uśmiechem na twarzy, autor zamiast o czyste kicksy zamartwia się o czyste pieluchy, a poranne pobudki i aktywne weekendy z góry skreślają możliwość imprez i kaców.
Mateusz Natali, Popkiller
Już dawno nie słyszeliśmy w polskiej muzyce – nie tylko rapie – tak znakomitych pomysłów na teksty, tak zaskakujących skojarzeń i zdrowego dystansu do siebie.
Jacek Świąder, Gazeta Wyborcza
Całość albumu jest dobrze przemyślana, a zarazem sam Kamil rapuje z wielkim luzem. Stąd czasem trochę zafałszuje, coś nie do końca mu się zrymuje. Mogłoby więc być dużo lepiej, tylko czy jakby było inaczej, to robiłoby takie samo wrażenie? Bo siłą „Taty…” jest właśnie to, że tu wszystko jest nienahalne.
Michał Płociński, Rzeczpospolita, Plus Minus
Mało u nas tak radosnych, a zarazem rozsądnych wydawnictw, które nie mielą ogranych tematów, lecz poruszają ten zupełnie zmarginalizowany przez prymat szlaku „klub-hotel-burdel”.
Krzysztof Nowak, Dziennik
Materiał na pewno nietuzinkowy, chwytliwy w odbiorze i będący w zdecydowanej opozycji do obowiązujących trendów w rapie.
Maciej Sulima, Popkiller
Płyta (…) szczera, zabawna, inteligentna… po prostu dobra.
Ania Hofman, rytmy.pl